Nasza aula.
Przygaszone światło, nietypowo rozstawione i pięknie nakryte stoły, świece, unoszący się zapach kawy, pyszne ciasteczka zrobione przez uczniów pionu gastronomicznego - serwowane przez elegancko ubranych chłopaków, a na scenie...muzyka, piosenki, poezja i listy miłosne wielkich romantyków, wykonywane przez licealistów oraz absolwentów LO...
Na korytarzach... obrusy, serwety, obrazy wykonane różnymi technikami haftu, a wszystkiego można dotknąć, o wszystko zapytać ich autorki -panie z pniewskiego Klubu Kobiet z pasją. Tak właśnie wyglądał wtorkowy Damski Wieczór o naszej szkole.

A tak o nim napisała wasza koleżanka, Natalia z IIc:

Co tam pół godziny marznięcia na przystanku. Co tam pierogi ruskie, które pozostały w sferze marzeń. Co tam „Lalka”... I Demotywatory. I Facebook. Dzień Kobiet w wydaniu LO Pniewy – nieporównywalne. Zgodnie z obietnicą: świece, kawa, herbata, słodkości i klimat, oczywiście, którego stwarzać raczej nie trzeba. Jest on po prostu nieodłączną częścią naszej szkoły.
Już przy drzwiach wejściowych przywitały mnie: zmyślnie przyozdobiona różami gazetka oraz magiczny (to słowo będzie najodpowiedniejsze...) haft, rysunek. Dzieło sztuki. Do auli prowadziły kolejne, oprawione w ramki, również misternie wyhaftowane obrazy przedstawiające kobiety, kwiaty. Dalej, serwety, przybory do haftowania, a nawet parasolka! Temu jednak czas poświęciłam później – po zakończeniu części artystycznej, scenicznej, o której nic nie napisać byłoby grzechem!Trochę spóźniona, wkroczyłam do auli w towarzystwie Kasi. Nie znalazłszy miejsca siedzącego, ulokowałyśmy się pod ścianą, skąd miałyśmy świetny widok na scenę i widownię. Na szczęście mam podzielną uwagę, dlatego nie ominęło mnie nic istotnego, oprócz początku programu... Docierały do mnie jednocześnie słowa występujących, śmiech mojej towarzyszki, reakcje publiczności, muzyka. To dobrze. Co do kwestii pierwszej – co tu dużo mówić – genialnie dobrane teksty, utwory muzyczne. Poczułam się doceniona jako kobieta =) Omiatając wzrokiem pogrążoną w niemal mistycznym półmroku aulę, zauważyłam uśmiechy na twarzach wielu osób. Uśmiechy rozmarzone, zadumane, uznania (zarówno dla wokalnych i mówczych zdolności młodzieży LO i instrumentalnych Pana Szymona, jak i dla smakowitych wypieków uczniów pionu gastronomicznego =), dumy, wzruszenia, zadowolenia, wdzięczności. Czegóż więcej chcieć? Kiedy usłyszałam pierwsze nuty znanego chyba wszystkim tematu przewodniego filmu Titanic i Adę śpiewającą „My Heart Will Go On”, coś we mnie drgnęło. Ola, Zosia i Kamila również zachwyciły widzów swymi popisami wokalnymi (Ola -  „Kiedyś byłam różą” oraz „Almost Lover” i nasz duecik: Zosia i Kamila - „Have You Ever Really Loved a Woman”). Stałam pod ścianą jak zahipnotyzowana, wsłuchując się w wiersze, piosenki, fortepian. Po prostu magia... Gdybym tak jeszcze mogła usiąść – byłoby to dopełnienie szczęścia. Ale dzielnie wytrzymałam do końca, który nadszedł niepotrzebnie szybko. Niestety. Zdążyłam jeszcze porozmyślać nad haftami, pokontemplować nad rogalikami i herbatką, zagrać ulubioną melodię na szkolnym fortepianie obleganym w czasie długich przerw, pomóc w porządkach i capnąć ulotkę na pamiątkę.Tematu wystroju nie poruszę – nie miałam w planach eseju =) Poza tym, gdybym tylko wymieniła elementy dekoracyjne, podobna nieczułość spędzałaby mi sen z powiek przez najbliższy tydzień. Bez obaw – wkrótce pojawią się zdjęcia.
Ech... Wszystko, co dobre, mija nienaturalnie szybko. Te dwie godziny spędzone w pniewskim LO zaliczam do niestraconych, dobrze wykorzystanych. Jak śpiewały Zosia i Kamila: „When you love a woman, you tell her that she is really wanted. When you love a woman you tell her that she's the one.” Tak właśnie się poczułam w ten wtorkowy wieczór, za co bardzo dziękuję.
Dręczy mnie tylko jeszcze jeden koncept: a może by tak uczcić obecność naszych Panów? Kiedyś...
Natalia Ej

Można też nacieszyć oczy zdjęciami pana R. Poczekaja na stronie pniewy24 - wystarczy kliknąć:)